كرامت‌هايى است كه نزد خدا است . « 1 » * اكرام ربّ س 224 - جملهء شريفهء « فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ » « 2 » با اينكه حكايت زبان حال انسان است ، از ديدگاه يك انسان طبيعى خبر مىدهد ، و از اينكه مىگويد : « ربّ من مرا اكرام كرده » و خداى تعالى را ربّ خود معرفى مىكند ، برمىآيد كه گوينده اين سخن ، خدا و ربوبيّتش را قبول دارد ، و حال آنكه وثنى مذهبان كه منكر ربوبيت صانعند معتقد به چنين چيزى نيستند ؟ ج - پاسخ اين است كه : همانطور كه در سؤال آمده بود سخن مذكور زبان حال فطرت است ، و وثنى مذهبان هم به حسب فطرتشان اعتراف به اين معنا دارند ، هرچند كه به زبان نمىگويند و از اقرار بدان استنكاف مىورزند ، علاوه بر اين قرآن كريم خواسته است رعايت مقابله با جملهء « إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ » را كرده باشد . « 3 » * امام و امت س 225 - امّهات و رؤوس مسائل امامت كدامند ؟

--> ( 1 ) . الميزان ؛ ج 4 ، ص 539 . ( 2 ) . سورهء فجر ، آيهء 15 . ( 3 ) . الميزان ؛ ج 20 ، ص 473 .